Ας αυτοσυστηθώ...

[aquastar]

Γεια σε όλους,

Με λένε Αμαλία, είμαι καθηγήτρια Αγγλικών, και μένω τα δύο τελευταία χρόνια στην Αμφιλοχία.

Γεννήθηκα και μεγάλωσα στην Αθήνα και σαν πόλη την αγαπώ πολύ. Ίσως γιατί την γνώρισα σε εποχές που ήταν ακόμη όμορφη και ασφαλής. Αγαπούσα κι εγώ να επισκέφτομαι τις γειτονιές της, τις εξοχές της, ακόμη και το κέντρο, ιδιαίτερα τον Αύγουστο, που η πόλη αδειάζει και γίνεται ονειρεμένα ανθρώπινη.
Όμως πριν από 10 χρόνια, αποφάσισα να ζήσω διαφορετικά, με λιγότερο άγχος ( χρειαζόμουν 2 ώρες κάθε μέρα για να πάω στην δουλειά), περισσότερη ασφάλεια (διέρρηξαν το γειτονικό μας διαμέρισμα) καλύτερη υγεία (είχα 2 μικρά παιδιά που δεν ήθελα να γίνουν ασθματικά).

Πέρασα από αρκετές πόλεις της Δυτ. Ελλάδας (Γιάννενα, Κέρκυρα, Αγρίνιο) πάντα όμως ο δρόμος μου περνούσε από την Αμφιλοχία, μέχρι που οι συνθήκες μου επέτρεψαν να εγκατασταθώ εδώ. Δεν ξέρω πόσο και ρό θα μείνω, όμως προς το παρόν... κάθε πρωί βλέπω τη θάλασσα από το παράθυρό μου, χρειάζομαι μόνο 10 λεπτά για να πάω στη δουλειά μου με τα πόδια, λέω αμέτρητες καλημέρες μέχρι να φτάσω εκεί, οι άνθρωποι είναι πρόθυμοι να σε βοηθήσουν ακόμη και χωρίς να σε ξέρουν.

Ξέρω ότι αυτή είναι η ιδανική εικόνα, ότι υπάρχουν και αρκετά στραβά, αλλά είμαι αισιόδοξος και χαρούμενος άνθρωπος. Πιστεύω ότι αντί για γκρίνια, πρέπει να υπάρχει δράση και πως η ιδιωτική πρωτοβουλία μπορεί να κάνει θαύματα εκεί που οι δημόσιοι φορείς σηκώνουν τα χέρια ψηλά.

Ιδέες υπάρχουν πολλές, όρεξη να' χετε.


   

[crusader]

αν και μάλλον δεν είμαι άνθρωπος που θα μπορούσε να ζήσει μόνιμα στην επαρχία, μου άρεσε πολύ αυτό που περιέγραψες Αμαλία..

καλωσόρισες και στην διαδικτυακή Αμφιλοχία!

[GEORGE BINAS]

Καλως ηλθες, λοιπον, τοσο στη διαδικτυακη Αμφιλοχια, αλλα κυριως στην πραγματικη Αμφιλοχια. Ειναι θεμα προτεραιοτητων τελικα η επιλογη του τοπου διαμονης. Ειναι υπεροχο να πηγαινεις στη δουλεια σου σε πεντε λεπτα, να χαιρετας τους παντες στο δρομο σου, να φοβασαι λιγοτερο απο οτι στις μεγαλουπολεις, να μεγαλωνεις τα παιδια σου οντας κοντα τους και οχι σε καποιο μποτιλιαρισμα.  Για αυτους τους λογους και πολλους αλλους ζουμε στην Αμφιλοχια. Χαιρομαστε που σε εχουμε κοντα μας λοιπον...

[aquastar]

αν και μάλλον δεν είμαι άνθρωπος που θα μπορούσε να ζήσει μόνιμα στην επαρχία, μου άρεσε πολύ αυτό που περιέγραψες Αμαλία..

καλωσόρισες και στην διαδικτυακή Αμφιλοχία!

Ούτε κι εγώ πίστευα κάποτε πως θα μπορούσα να ζήσω μακριά από την Αθήνα και αν μου το έλεγε κάποιος άλλος, έβγαζα φλύκταινες Όμως οι άνθρωποι και οι προτεραιότητές τους αλλάζουν. Όσα φέρνει η ώρα...
Παρεπιπτόντως, μεγάλωσα στον Περισσό, δυο βήματα από το γήπεδο της ΑΕΚ. Κάθε φορά που έμπαινε γκολ, πεταγόμαστε στο μπαλκόνι και φωνάζαμε κι εμείς μαζί τους. Δεν μπορώ να φανταστώ τη Φιλαδέλφεια χωρίς το γήπεδο...

[aquastar]

Καλως ηλθες, λοιπον, τοσο στη διαδικτυακη Αμφιλοχια, αλλα κυριως στην πραγματικη Αμφιλοχια. Ειναι θεμα προτεραιοτητων τελικα η επιλογη του τοπου διαμονης. Ειναι υπεροχο να πηγαινεις στη δουλεια σου σε πεντε λεπτα, να χαιρετας τους παντες στο δρομο σου, να φοβασαι λιγοτερο απο οτι στις μεγαλουπολεις, να μεγαλωνεις τα παιδια σου οντας κοντα τους και οχι σε καποιο μποτιλιαρισμα.  Για αυτους τους λογους και πολλους αλλους ζουμε στην Αμφιλοχια. Χαιρομαστε που σε εχουμε κοντα μας λοιπον...

Ευχαριστώ κι εγώ για το θερμό καλοσώρισμα.

[crusader]

Δεν μπορώ να φανταστώ τη Φιλαδέλφεια χωρίς το γήπεδο...

Το δυνατότερο πιοτό ήταν το Νίκος Γκούμας...
...το πίναμε τις Κυριακές και χάναμε το νου μας...