Γεια σας πατριωτάκια.
Τι μου κάνετε;
Πώς είστε;
Χαθήκαμε. Οχι δεν πήγα πουθενά διακοπές. Εδώ ήμουν μαζί σας.Αλλά είχα την πένα παρά πόδας.
Στην πόλη της καρδιάς μας. 
Την Αμφιλοχία ή Amfilochia αγκλιστή μιας και μας διαβάζουν απο ότι είδα απο πολλές περιοχές του κόσμου, στέλνοντάς τους ταυτόχρονα και την αγάπη μας στους απανταχού Αμφιλοχιώτες.
Το καλοκαίρι βρίσκεται στο γιόμα του.
Φτάνει η ώρα να κάνουμε ταμείο.
Και μάλλον το ταμείον θά είναι μείον.
Ενώ φέτος είχαμε έκρηξη επισκέψεων (κυρίως ετεροδημοτών) δεν απέδωσε τα αναμενώμενα στην τοπική οικονομία.
Η έλλειψη ρευστότητας ορατή και η διάθεση στα τάρταρα.
Ο κορονοιός έκανε μεγάλη ζημιά αυτό το καλοκαίρι στην Αμφιλοχία όπως και σε όλη την Ελλάδα.
Και τώρα με τι κουράγιο και διάθεση να περιμένεις και να σχεδιάσεις για το χειμώνα που από ότι φαίνεται θα είναι απο τους δυσκολότερους των τελευταίων ετών.
Αυτό που η χώρα μας περνά αυτήν την δεκαετία είναι αδιανόητο.
Απ την μία η οικονομική κρίση που μια δεκαετία τώρα σαν σαράκι έφαγε τις σάρκες μας ήρθε τώρα αυτό του σκουλήκι (όπως συνηθίζω να το λέω) να μας αποτελειώσει.
Δεν είναι βέβαια πρόθεσή μου να μοιράσω απογοήτευση αλλά ελπίδα
Πιστεύω ότι όλα αυτά τα πέτρινα χρόνια μας σφυρηλάτησαν κάνοντάς μας ποιο δυνατούς και μας πείσμωσαν να καταφέρουμε να γυρίσουμε το παιχνίδι και θα το γυρίσουμε για το καλό το δικό μας και των οικογενειών μας.